Cando a luniña aparece
Cando a luniña aparecei o sol nos mares se esconde,todo é silencio nos campos,todo na ribeira dorme.Quedan as veigas sin xente,sin ovelliñas os montes,a fonte sin rosas vivas,os árbores sin cantores.Medroso o vento que pasaos pinos xigantes move,i á voz que levanta triste,outra máis triste responde.Son as campanas que tocan,que tocan en sons de morte,i ó corasón din: "N'olvidesós que para sempre dormen."¡Qué triste! ¡Qué hora tan tristeaquela en que o sol se esconde,en que as estreliñas pálidastímidamente relosen!Aló as montañas confusasde espesas niebras se croben,i a casa branca en que el vive,en sobra espesa se envolve.En vano miro e máis miro,que os velos da negra noiteentre ela i os meus olliñostraidoramente se poñen.
